terça-feira, 11 de janeiro de 2011

Intervalo

O poeta dá sentido a esse breve intervalo entre duas eternidades que chamamos vida

sábado, 8 de janeiro de 2011

Caminhada

Ontem à tarde, ao inciar a minha caminhada, o sol no céu me lembrou o Cântico das Criaturas, de São Francisco de Assis. “Louvado sejas, meu Senhor, com todas as tuas criaturas, especialmente pelo irmão Sol”. Pensava no que o Santo teria sentido para louvar o sol e tudo o que foi criado, na beleza do que estava vendo, no seu sentimento. Ao voltar da caminhada, a lembrança de John Lennon veio a mim. O seu jeito de cantar, o seu sentimento, o que nos deixou nas suas canções. Gandhi veio também è lembrança. “Guia-me, amável luz, a través da escuridão circundante, guia-me adiante”. Partilho estas coisas agora, quando o sol já está no céu, e o dia já começou.

segunda-feira, 3 de janeiro de 2011

Dale una oportunidad a la paz

Dale una oportunidad a la paz. Dale una oportunidad, un espacio, un lugar a la vida. En varias oportunidades, he pensado que es interesante actuar sin reaccionar, vivir de manera consciente y no automática. Una cosa es desearlo o pensarlo, otra muy distinta, a veces muy lejos de la práctica, vivir así, de manera no automática. Cuando digo dejarle un lugar, un espacio a la vida, a la paz, quiero decir: esperar. Esperar en vez de reaccionar. Cuando reacciono, no le dejo un espacio a la vida, no le doy un lugar a lo que acontece. No siempre somos capaces de vivir en ese flujo integrado que es la vida. Pero es posible. Es posible darle un lugar a la paz, un lugar a la vida, un lugar al amor. A lo que está ahí, y no a lo que pensamos que está ahí.

domingo, 2 de janeiro de 2011

Reunião

Aos poucos fora chegando, por vezes pensava que finalmente estava lá, na terra prometida. Fora chegando como um nadador insistente, por vezes cansado, à beira do mar, à ilha da paz e do amor, ao lugar onde deveria estar. Esse lugar era cheio de gente como ele, gente que vivia em consonância com um sentimento profundo de pertencimento, de solidadariedade, de estarem juntos fazendo, em si mesmos e na vida ao redor, na sociedade, um lugar de paz para todos, para si e para os demais.

Essa ilha era um continente, um lugar imenso, o próprio universo. Chegara como tantos e tantas, talvez cansado, à beira da exaustão, com um fio de esperança, de que poderia haver uma luz, uma saída. Descobrira então não estar só, fazer parte de um coletivo, de uma humanidade em busca de si mesma. Se ainda não tiveres descoberto (mas sei que hás de saber já), essa ilha, esse lugar, é o lugar onde estás, a vida que levas, a família de que fazes parte. A consangüínea e a outra, a maior, a infinita, por afinidade. A que pulsa contigo ao começar o dia, com o canto dos pássaros e a luz do sol que vem iluminar todas as coisas.

Esse lugar és tu mesmo, que te trazes de volta cada vez que pareces estar a ponto de te perder outra vez. Cada vez que te perdeste no passado, foi para chegar mais perto do lugar donde estás, o centro de ti mesmo, essa reunião de fios de eternidade onde se costuram as terras onde nasceste e vives agora. Os lugares onde passaste, os rostos que viste, os cheiros e montanhas e mares e árvores e flores. Tudo que viste e viveste, tudo que sentiste é isto que está aqui.

És tu mesmo, uma arca de Noé que reúne todos teus passos dados e os que inda irás dar antes de dar o passo final para a infinitude que há em ti e ao teu redor e da que nunca deixaste, nunca poderias deixar de ser parte.

domingo, 26 de dezembro de 2010

Amor

Algunas veces he pensado que podría querer escribir alguna cosa sobre el amor. Pero ¿qué podría decir sobre el amor que no hubiera sido ya dicho? ¿Quién podría querer siquiera tentar decir lo que es el amor? Yo solo puedo decir que para mí, es la única cosa que vale la pena en la vida. Es lo que hace que valga la pena estar vivo.

Volver a ser niño

Empieza el día y te preguntas si serás capaz de empezar, de hecho, un nuevo día. O si este día será de alguna manera una especie de repetición o de copia de los días anteriores, o de tus formas anteriores de empezar el día. Los pájaros ya han empezado a cantar, ya te has encontrado con alguien de la casa, y algo te dice que puedes estar, de hecho, teniendo una experiencia virginal, estar empezando, de hecho, un nuevo día. Nuevo tú, nuevo el día. Nuevo tú, y sabes que no importan los años que digas que tienes o los años que hayas creído que viviste. Importa si te has despertado de hecho, con la conciencia de estar otra vez vivo, y este “otra vez” puede estar sugiriendo alguna repetición, otra vez la copia, no sé si me explico. Digo otra vez vivo, pero es en realizad, vivo nomás. ¿Te das cuenta de que estás vivo? ¿Qué sentido tiene estar vivo para ti? ¿Te estás dando la oportunidad de estar viviendo, de hecho, como si fuera la primera vez? Hay algo en ti que debieras visitar con más frecuencia: es tu conciencia de niño, o tus conciencias de niño. Cuando eras niño, tenías ciertas formas de atención, una curiosidad, ciertos sentimientos, que puedes recuperar si lo quieres. Una cierta despreocupación, una espontaneidad, un asombro. Fijate que te digo que puedes volver a ser niño, volver a encarar el mundo y la vida, a ti mismo y a los demás, como si fuera la primera vez. Esto es lo que quiero decir con volver a ser niño. Empezar el día, de hecho, como si fuera un día nuevo, como que lo es, en verdad. Esto significa atención, fluencia, espontaneidad, curiosidad. Dejarte llevar por lo que va viniendo, menos por lo que te propones o esperas, aunque esperes, pues de hecho siempre algo esperamos. Pero puedes esperar sin desesperación. Esperar tranquilo. Ya vas a ir viendo que de a poco, o de una vez, en distintos momentos del día, vives en ese estado de paz, de pureza, de fluencia. Esto es lo que uno puede llamar de “volver a ser niño”.

sábado, 13 de novembro de 2010

Unidad

Hay días en que tratas de llegar. Talvez hayas llegado. Unidad. Hay horas en que tratas de llegar. Talvez ya hayas llegado. Talvez ya estés aquí. Talvez desde que empezó el día y viste la luz entrar por la ventana del cuarto y te sorprendiste por haber luz, por ser otro día y estar vivo. Talvez desde que fuiste a la playa y volviste después de ver el mar y de entrar en el agua y ver el sol en el cielo y la gente andando por la arena como vos. Talvez ahora que el día se ha hecho noche y recuerdas lo que ha sido este día. Un día de playa, de sol, de mar, de buscar un lugar, de buscarte y encontrarte talvez sin saber que nunca te habías ido. Un día de andar por los caminos. Y los bambúes a los lados del camino y las nubes y el sol y la gente y las ciudades pasando. Talvez un día así, de unidad, de integración, de buscarte y encontrarte a cada vez que te creías perdido. Un día de regar plantas y de buscar amigos que viven lejos, amigos y familia que viven lejos. ¿Qué digo? Familia y amigos no viven lejos. Están aquí, siempre estarán. No podrían dejar de estar aquí pues aquí estás, aquí está todo. Unidad.